Delegatie november 2009 - 12

Maandag 30 november 2009

Marcel is in Nicaland en we zullen het geweten hebben.
Om 8.00 u moeten we (Hilde, Annemie, Evert, Johan, Marcel en enkele leden van Asohdeng) startens klaar staan voor een bezoek aan Los Angeles (een gehucht van Nueva Guinea).
We worden door de plaatselijke verantwoordelijke, de vorige alcaldesa (of plaatselijke onderburgemeester) verwelkomd met een drankje en een ontbijt (tortillas met kaas).
Na het ontbijt bezoeken we enkele fincas (boerderijen) die via onze steun aan herbebossing doen. De aanplantingen gebeuren ook in agroforestal of boslandbouwwijze (u al eerder uitgelegd door Hilde).
De laatste jaren is er veel regenwoud gekapt en daardoor is de waterafvoer ontregeld en komen er vaker overstromingen voor. Langs de andere kant zorgt de ontbossing ook voor het uitdrogen van de vele kleine bronnen van de Rio zapote. De rivier die zeker 25.000 mensen in het centrum van Nueva Guinea van drinkwater voorziet.
De herbebossing zorgt enerzijds voor een betere waterhuishouding en anderzijds voor de productie van vruchten, zoals koffie, ananas, cacao,... waar de boeren van kunnen leven.
Terwijl Marcel en Hilde op de middag een 2 uur durende plechtige overhandiging (door Europese Unie, Verenigde Naties en FAO) van (hybride of gemanipuleerde?;-() bonen en chemische meststoffen bijwonen (Hilde heeft het er later nog wel over), gaan Johan, Evert en Annemie onder begeleiding van William en Lupita de ecologische latrina’s bezoeken. Die werden in 2008 en 2009 bij zo’n 30 gezinnen geïnstalleerd.  Deze wc’s zijn hygiënischer en de afvoer van het afvalwater wordt ecologisch gezuiverd door een natuurlijke filter. Het afvoerwater komt bijgevolg gezuiverd in diezelfde rio zapote,het drinkwater voor vele inwoners. Verder zijn er nog de biogasinstallaties en de wasplaatsen die momenteel minder gebruikt worden omdat er ondertussen wateraansluiting is in Los Angeles. Maar, zoals op meerdere plaatsen is dat niet altijd een garantie op water. (zie later verslag van de ‘water-donder-dag 3/12)
Namiddag lopen we door zone 2 en 3, waar enkele afval(water)projecten werden en worden uitgewerkt.
Inmiddels financierde onze stedenband in 130 huizen de installatie van een eenvoudig systeem (ecologische filter) op de waterafvoerleidingen van de wasbakken met de bedoeling het water te zuiveren vooraleer het de grond intrekt. Dit is alleszins beter dan dat het vuile afwaswater eerst over de eigen koer of achtertuin (met nodige modder en geur) via de open straatgoten een tocht door de halve stad naar de rivier maakt. Vooral de muggen zijn daar zot van.
Op de kruispunten, die de aarden wegen met mekaar verbinden, zijn door veelvuldig en zwaar verkeer echte slonken ontstaan. Het water blijft er staan en op sommige plaatsen ontstaan zo ware zwempoelen. Niet echt ideaal om met de auto, vrachtwagen (inclusief vuilniswagen) of motor door te rijden. De stedenband heeft er vorig jaar voor gezorgd dat op een aantal kruispunten betonnen platen aangelegd werden zodat het modderprobleem ook daar is opgelost. Een zeer recente verwezenlijking is het bouwen van een soort betonnen brug (rioleringssysteem) aan een kruispunt voor het overbruggen van een kleine waterafloop, afkomstig van een hoger gelegen bron.
Het is opvallend dat we in zone  2 en 3 in ietwat properder straten lopen dan in de rest van Nueva Guinea. Zouden onze inspanningen dan toch vruchten afwerpen? Het schooltje in de buurt heeft zelfs boetes in het leven geroepen om toe te passen telkens als er iemand een papiertje, plastiek of iets dergelijks op de grond gooit.
In hoeverre het afval geselecteerd wordt, weet ik niet. Alleszins is het werken rond afvalbeheersing iets om verder uit te diepen. (nvdr: Denis vertelde me dat er zeer binnenkort 2 vuilniswagens en een machien om plastiek samen te drukken worden geleverd)
We zijn moe rondgewandeld en kuieren rond 17 uur naar het hotel als we voorbij het politiekantoor wandelen. Vermits het vrijdag aan tijd ontbrak en dit bezoek er bij had ingeschoten, besluiten we nu onze kans te wagen.
En ja, de politiecommandant is bereid ons een rondleiding te geven.
Voor het politiekantoor staat een spieksplinter nieuwe politiewagen. Deze grote dure wagen staat in schril contrast met de situatie die we in het politiebureau te zien krijgen. Kleine kale kantoren en cellen die al helemaal niet te doen zijn. Met 7 of 8 zitten de gevangenen opgesloten in een ruimte van 3 op 5 meter met enkel een betonnen stapelbed en een bank. De deur heeft een tralieopening van zo’n 15 op 20 cm breed. Dit is het enige contact met het leven in de gang (waar nota bene een hoop vuil en troep in de hoek ligt). Met grote ogen staren ze ons aan en maken ze van de gelegenheid gebruik om nog eens achter een kapper te vragen. Lange, ongewassen haren in een zwoele, donkere cel.
Tweemaal per week mogen de gevangenen een uurtje gebruik maken van het buitenplein en 2x per week mogen ze bezoek van familie of vrienden ontvangen.
In principe is de maximum duur van het verblijf in deze mensonwaardige cellen 4 maanden. In werkelijkheid gebeurt het dat de misdadigers hier meer dan een jaar hun tijd moeten uitzitten vooraleer ze voor de rechtbank kunnen komen.
Dit bezoek laat een diepe indruk na bij ons allen.
Annemie

Hilde en Marcel springen nog binnen bij de plaatselijke radio Manantial en ontmoeten er Cornelio en Johana (die ook al in St Truiden was) die er een eigen praatprogramma heeft. Ze zal in de loop van de week een (live) interview met Aura, de jeugdambtenaar, hebben over de jongerenwerking (Jeugdraad- Redproject stedenband)
’s Avonds worden we uitgenodigd bij William thuis. Zij hadden een maand lang een buurvrouw uit Spanje die de vrouw van William enkele typische gerechten leerde kennen. De tortilla was vandaag dus eens ene Spaanse tortilla zoals we hem hier in België zelfs het warenhuis vinden. Met aardappel en ei en cebolla. We hebben zalig gegeten.