Delegatie november 2009 - 09

Zaterdag 28 november
 
9.00 en punto worden we aan de bibliotheek verwacht voor een bijeenkomst met de verantwoordelijken van verschillende diensten die in Nueva Guinea rampen bestrijden of… beter nog, voorkomen.
Aanwezig zijn:  brandweermannen,  de overste van de lokale legerpost, de chef van de plaatselijke politie, William, als ambtenaar van de gemeente, iemand van de universiteit die een studie maakte over ontbossing en gevolgen en mogelijke oplossingen ter preventie.
Uit alle uiteenzettingen blijkt dat de meest te bestrijden rampen hier de natuurrampen zijn.
Door de massale kap van het oorspronkelijke tropische regenwoud (vanaf de jaren 70) ten voordele van landbouw en veeteelt en het tropisch vochtige klimaat hier (9 van de 12 maanden regen) worden de schaarse hulpdiensten die hier zijn vooral aangesproken om in te grijpen bij grondverschuivingen en overstromingen.  Het leger beschikt hiervoor niet over materiaal maar wel over een equipe van ik dacht een 25 man die ter plaatse worden ingezet. Samen met de politie zorgen ze voor de veiligheid van de mensen die geëvacueerd worden maar ook voor de achtergebleven huizen.  (plunderingen)
Een groep studenten van de plaatselijke universiteit Uraccan maakte aan de hand van satellietfoto’s een studie over de gevolgen van de kaalkap en de mogelijke verbeteringen ter voorkoming van overstromingen.
Een toffe Powerpoint geeft een duidelijk beeld. Een kaalgekapte berg wordt manzana per manzana (halve hectare) opgevuld met stroken bos, plaatsen voor vee en landbouw. Dit ruimtelijk structuurplan zou ideaal gezien erosie en overstromingen kunnen voorkomen. Ideaal gezien tik ik, omdat zo'n berg niet van 1 eigenaar is en iedereen graag wil (over)leven. Ik bedoel, als het structuurplan vindt dat er in het noorden best terug herbebost wordt maar de eigenaar van de finca daar vooral koeien heeft, tja dan wordt het moeilijk he. Als een boer zijn landbouwgrond moet omvormen tot overstromingsgebied, tja,.. de familie moet wel kunnen eten he en van vergoeding van de eigenaars is momenteel geen sprake. Enfin, ik denk dat we in Sint-Truiden ook al wel met deze realiteit werden geconfronteerd. Hoe gebeurt dat dan bij ons?
William geeft nog een korte uiteenzetting over de werking van de milieucommissie die ook bezig is met het opstellen van rampenplannen en bestrijding. Punt blijkt wel dat heel wat van de mensen rond de tafel hier al lang niet meer op uitgenodigd werden. Daar gaan we ons even niet mee moeien.

Verder horen we nog dat het leger heel vaak ingeschakeld wordt bij veediefstallen en illegale houtkap.  De politie rukt uit bij elke melding en via persoonlijke mobiele telefoons worden andere hulpdiensten opgeroepen. Er is geen centraal meldingspunt.
De brandweermannen melden het ontbreken van waterkranen en fatsoenlijk materiaal om een brand ook al maar te kunnen blussen. Eens op de plaats van het vuur of een ongeval merkt men dat de voorbijgangers of buren meestal met beperkte hulpmiddelen aan het helpen zijn. Emmers water worden doorgegeven of men probeert met man en macht mensen uit of onder auto's of vrachtwagens uit te halen. De brandweer rukt regelmatig uit voor het verdelgen van giftige wespennesten, voor hulp als er een ongeval gebeurt, voor branden natuurlijk... en helpt ook bij overstromingen.

Wat neem ik mee van deze voormiddag?
Er is hier nog heel wat werk zowel naar bestrijding als naar preventie. De opdracht van Johan was kennismaken, aftasten van problemen en mogelijkheden. Ik denk dat ie na dit verblijf hier wel een aardig zicht hierop heeft.

Namiddag:
Na een lokaal middagmaal (rijst, bonen, witte kool en een beperkte keuze aan vlees) in de comedor tegenover de alcaldia worden we verwacht in de emJAC school, de escuela Montessori Jan Amos Comenius van Elba.
Hier vertrekt dadelijk onder muzikale begeleiding (grote box op taxi die voortdurend datzelfde plechtige stuk laat weerklinken) de optocht van de leerlingen die hun promocion vieren. Promocion is de overgang van kleuter (24) naar eerste leerjaar primaria en van zesde leerjaar (19) naar eerste secundaria. Verder kan de school dit jaar terecht trots zijn op de eerste 7 jongeren die hier, sinds de oprichting van de school in 2001, hun bachelor behalen.(na 5 jaar secundair onderwijs) Nieuw bij emJAC is dat de leerlingen niet verplicht worden om een toga met bijpassend hoofddeksel te kopen maar dat ze gewoon in aangepaste feestkleding of kostuum naar de promocion mogen komen. Dit scheelt een aardige cordoba. Of beter, deze kleren kunnen tenminste nog gedragen worden, al is het eerder op zon- en feestdagen. Jongens worden begeleid door oma, mama of grote zus. Meisjes door hun opa, papa of grote broer. Plechtig en plichtsbewust stapt de stoet in het ritme van de schreeuwende boxen.
Tegen drie uur begint de acta in het plaatselijke disco-restaurant 'el ranchon'. Elke groep brengt een kleine voorstelling (lied of dans) naar voor en beurt om beurt worden kinderen en hun begeleider af- en naar voor geroepen. We luisteren met grote ogen en open mond naar de voordracht van een gedicht van Ruben Dario over margrieten en de zee en zo denk ik. Ik zoek het eens via Google want ik wil het graag nog eens opnieuw horen. Het meest impressionante aan dit gedicht was dat het werd voorgedragen door een meisje van nog geen 5 dat ook al leerde lezen en schrijven in de kleuterklas, Een “specialleke”, we gaan er nog van horen.

Tegen 5 u is het de beurt aan de jongeren van het vijfde jaar om hun diploma en puntenkaart in ontvangst te komen nemen. Elba roept hen naar voor, leest een individuele tekst voor en wij, Johan, Annemie en ik, mogen beurt om beurt een diploma overhandigen. O, de meisjes kregen ook nog een ring van hun papa.
Na de viering gaan 4 van de 7 afgestudeerden naar hun (evangelische) kerk waar er voor een dankbijeenkomst met maaltijd wordt gezorgd.  De pastor legt in zijn preek (of hoe noem je die geanimeerde conversatie in evangelische kerken?) heel erg de klemtoon op de toekomst van de jeugd die zich niet mag laten afleiden door te jong te willen trouwen of aan kinderen te beginnen maar eerst een verdere droom, een basis tot een zekere toekomst moet waarmaken.
amen

hilde