Delegatie november 2009 - 08

vrijdag 27 november 2009

Evert:

Het is nu kwart na zeven ’s avonds en we gingen normaal gezien de universiteit bezoeken maar na een uur mijn mails te lezen en alle niquipofoto’s te hebben bekeken was er nog steeds geen spraken van vertrekken dus begin ik alvast aan het verslag vandaag.

Na een nacht waar ik wakker werd van de helse regen en een na tijdje weer in slaap viel door diezelfde regen was het toch relatief droog ‘s morgens. (het regent dus niet alleen in België)

Eerst gezamenlijk ontbijten in het hotel en dan naar het kantoor van Asohdeng waar we een rondleiding kregen in de 1 lokaal tellende bibliotheekgebouw waar ook het secretariaat van  asohdeng is ondergebracht.

Een enthousiaste bibliothecaresse geeft ons de uitleg over de uitbreidingsplannen van de burgemeester. De binnenmuur wordt afgebroken, Het lokaal wordt vergroot en er is de vraag naar een computer om de boeken te inventarisseren. Sinds  maart is er een nieuwe bibliothecaris door de stad  aangesteld (en betaald)  Het lijkt me een grote vooruitgang.

Bibs blijven nuttig omdat mensen na de schooluren nog schoolboeken willen inkijken. Lang niet iedereen heeft trouwens voldoende geld of tijd om naar een cybercafe te gaan. Wat me opviel waren de Nederlandstalige boeken in de rekken, geschonken en achtergelaten door eerdere Belgische bezoekers.

Na deze activiteit op naar de mercado campesino, een ander project waar we met de stedenband rond werken. Hier kregen we allemaal een zakje met leuke nuttige cadeaus afkomstig van deze plaatselijke boerenmakt zelf. Johan en ik kregen een potentieverhogend brouwsel en vragen ons nog steeds af of ze hier nu iets mee willen zeggen en meer bepaald wat dan juist. J momenteel is het klam, warm en grijs maar van regen nog geen spraken, dit is voor later. Voor de rest zat er een kallebas in om uit te drinken en wat kruidenzakjes om thee of andere gezonde brouwseltjes mee te fabriceren

Dan scheiden onze wegen en gaan Hilde, Johan en Annemie naar de indiginas en andere leden van Sano y Salvo die momenteel verzameld zijn in ‘la esperanzita’.

(hun verhaal wordt hieronder door Hilde en Annemie beschreven)

Ik ga bij mij “broer” Danny balletjes in tomatensaus met frietjes maken. Deze onderneming heeft: met patatten schillen en frieten 2 X bakken + eten daarna toch al snel 3 uur in beslag genomen. Ook diende dit bezoek als plechtig bezoek aan zijn bijna 2 jaar oude dochtertje Eva-Maria waarvan hij beweert dat het wel eens mijn kind zou kunnen zijn of dat van Lode want wij waren tijdens de verwekking aanwezig in zijn huis bij de eerste jongerenuitwisseling.

Na een gezellig weerzien met de familie steld Danny dan voor om me met de moto gaan af te zetten op la esperanzita want van daar zouden de andere cheles te voet terug komen naar het centrum.

(ps. Hilde kwam me net -22u30 vragen of er een kans bestaat of haar geschreven tekst nog ergens op de computer staat want zoals alles hier in Nicaragua gaan de PC’s dus ook trager en vallen ze soms gewoon helemaal stil, gelukkig vinden we hem grotendeels terug, anderhalf uur werk zou anders verloren geweest zijn)

Zo gezegd, zo gedaan en na een snel afscheid en een kwartiertje verkrampt achterop de moto zitten kom ik aan de uitgang van la esperanzita mijn mede-Belgen  en 1 verdwaalde Duitser tegen (die hier al een jaar of 30 rondloopt). Gerd (de Duitser van de zin hiervoor en het hele rama- key/cay verhaal van enkele dagen geleden) is de man van Elba en tevens schoonbroer van Danny, ja ik weet het dat het wat mooi en meedogenloos allures begint te krijgen, mijn verhaal. Maarja volgen wie volgen kan!

Bon. Ik stap af, neem afscheid van Danny en we beginnen samen aan de voettocht van ongeveer 45 minuten. Na welgeteld 10 minuten modder en rivieren ontwijken krijgen we een stortbui en gaan we schuilen onder enkele bomen, niet dat dit veel helpt blijkt al zeer snel. Wanneer de stortbui eerder een tropische regenbui van een uur ofzo blijk te gaan zijn en we toch al zo goed als drijfnat zijn kunnen we niet anders dan verder stappen zodat we tenminste nog min of meer op tijd in het centrum van Nueva Guinea terug zijn voor ons bezoek aan de politie.

Annemie stopt gewetensvol de laptop van Gerd onder haar regenjas en we zetten de tocht verder in de gutsende regen. Geen honderd meter verder voel ik dat er geen droge centimeter te bespeuren is op geen enkel kledingsstuk, inclusief boxershort. Na nog een stukje wandelen zijn ook mijn stapschoenen visbokalen geworden en blijkt het plots leuk te zijn dat we allemaal exact even droog zijn, helemaal niet! Een voordeel is natuurlijk dat het hier niet koud is en zo een regenbui in mijn geval zelfs zeer welkom is af en toe.

Na flink doorstappen en enkele dozijnen lachende Nica’s langs de weg komen we dan aan het hotel aan waar we ons allemaal gaan verfrissen of verdrogen of … ? We gaan ons dus wassen en doen dit vrij snel want de vergadering met de politie staat binnen een half uurtje al op het programma.

Niet waar. Cedema (Hilaria, de asohdeng werkneemster) belt Hilde om te zeggen dat er nog een andere vergadering gepland was door de politie en de onze  niet door kan gaan. Joepie, weer een plansverandering…

Annemie en Hilde staan ondertussen aan mijn tafel en zijn klaar om ergens iets te gaan eten en ik ga het hier dan ook bij laten. Vele groetjes en sommige krijgen zelfs een zoentje van mij. Evert

Even over naar: Annemie en Hilde

bezoek aan La Esperanzita

Om elf uur zijn we (alweer) uitgenodigd, dit keer voor een barbecue met pelibuey, zo’n scheit of gaap dat de Niquipos enkele weken geleden ook mochten proeven.

Sano y Salvo (u inmiddels bekend) houdt als afsluiting van de 3-daagse  algemene vergadering een barbecue met genodigden  op La Esperanzita, een vormingscentrum dat gesteund wordt door de provincie Limburg en via het geboortebosproject van St-Truiden.

De vergadering is al even bezig als we aankomen. We worden onmiddellijk naar de eerste rij geloodst en als eregasten behandeld.

Tussen de 140 aanwezige campesinos en campesinas herkennen we onze 35 Rama Kay-vrienden.

Tegen 12u30 loopt de vergadering ten einde. Regen valt weer even met bakken uit de lucht. Het eten is nog niet klaar.

Wie kan even entertainen?  Een gewillige campesino neemt de gitaar van Sharif en neemt zijn tijd om die uitgebreid te stemmen. Wat daarna volgt is een optreden op de FiestaTropical waard, echt waar!  Tekst en melodie, de vorige avond gecomponeerd naar aanleiding van deze vormingen. Indrukwekkend!  Hij zingt nog een tweede nummer.

Het eten is nog niet klaar. Wie wil er nog iets doen? Om de volgende tijd te overbruggen neemt Hilde de micro over van Elba en entertaint de 130 aanwezige boeren met de “baile de gallina”, de kippendans die menig inwoner van St.Truiden ook al met haar mocht dansen.   Het lukt haar nog aardig ook. Hier en ginder, in Noord en Zuid. Wat is de moraal van het verhaal?  1.Kiekens dansen overal hetzelfde   2. Mensen hebben iets van kiekens  3.het is gewoon een leuke dans ;-) en we doen graag mee

Na het lekkere eten krijgen we van Gerd een rondleiding op het domein. Al meer dan 20 jaar wordt in La Esperanzita aan biologische en ecologische landbouw gedaan. De provincie Limburg financieerde een overnachtings- en vergaderzaal. De stad Sint-Truiden financiert het  herbebossingsproject (gelinkt aan het geboortebos in Sint-Truiden).

We zijn onder de indruk door de snelle groei van het geboortebos, de aanplantingen in agroforestal of boslandbouwwijze die ervoor zorgt dat er terug hoge bomen worden aangeplant terwijl de boer ondertussen ook nog ander vruchten (cacao, borojo, ananas, vanilla, …) kan oogsten

Vermeldenswaard bij dit  bezoek is zeker nog de schuifduik, die Johan in de modder maakt en is zijn val zo vriendelijk is om ook Gerd mee in de lodo te trekken en dit…terwijl de camera van Annemie draait....

We besluiten te voet naar het hotel terug te wandelen (4-5 km) via landelijke wegen (lees modderige wegen). Heel plezant, alleen hebben we 25 minuten in de kletsende regen mogen stappen. Ondertussen wordt Evert door Dany afgezet. We zijn allemaal tot op het bot nat. Het water staat in onze schoenen.  Genenenen taxi die voor ons stopt. Gelukkig valt de temperatuur mee en mogen we ons douchen op Johan zijn kamer: De enige kamer met warm water!

Na deze verfrissende tocht, warme douche en ene Toña kunnen we er weer tegen en tikken nog eens stukken van het verslag. We geraken ‘s avonds nog juist tot aan het parque central voor een plaatselijke maaltijd uit de comedor parque. Op de achtergrond een  zaalvoetbaltornooi onder het fantastisch nieuwe dak van het grote sportplein.

En dan slapen.

Hasta la proxima