Delegatie november 2009 - 07

Sla me dood maar weet niet van welke dag dit het verslag moet worden…..Johan

(nota van de redactie die tegen opkomt tegen geweld en doodslag) :  donderdag 26 november

Er lopen er hier rond met een serieuze hoek af. Om halfzes wakker geworden door keiharde verjaardagsmuziek. Mét dj. Eén liedje met duizend keer ‘felicidades’ dat zo een goed uur herhaald wordt. Dus mijnen tram uit, een klamme short en  nog klammer ‘marcelleke’ aan en op inspectie. Ik passeer de altijd schommelende nachtwaker (schommelstoelen zijn ‘in’ hier in Nicaragua): qué pasa? Pues, niks.  Gewoon een serenada als verjaardagsgeschenk; Is toch niks abnormaals aan? Tuurlijk niet, maar moet dat absoluut zo muy temprano gebeuren? Hij kijkt naar me als een koe naar een trein en lacht even. Hij schommelt verder. Ik zie hem denken dat hij mij maar ne rare kwast vindt. Gelijk heeft hij.
Ik loop de regen in en zie op straat de geparkeerde auto met overgedimensioneerde luidspreker, vakkundig vastgebonden op ’t dak, die verantwoordelijk is voor mijn voortijdig ontwaken. Waar is de tijd dat ze hun liefde nog artisanaal bezongen voor ’t open raam van de geliefde?
Van slapen komt dus niks meer in huis. Dus de lege ontbijtzaal in. Naar de regen kijken. Kennen ze hier wat van, van regen. De Niquipos kunner er van meespreken hoorde ik. Maar die zitten nu lekker thuis, ook in de regen…

Terzake nu. ’t Programma voorziet vandaag bezoeken aan ’t leger, de brandweer, de vivero municipal (daar gaat Hilde ergens op deze blog ongetwijfeld dieper op in, ze heeft het bij deze aan haar broek: wat groen is, is voor Hilde, basta),  (de redactie heeft het genoteerd) het ziekenhuis, de universiteit, het gemeentehuis…. Deze bezoeken dienen om een zicht te krijgen op de lokale situatie in het kader van rampenbestrijding. Dat is de boterham die Marcel voor mij smeerde.

Over ’t leger kan ik kort gaan: in volle veld staan drie houten barakken, min of meer permanent bewoond door vijfentwintig kakigasten met gedateerd Russisch geweer. Ze doen hun best om er gevaarlijk uit te zien. Geen camions, geen materiaal, niks, noppes, nada. 
Het voormalige brandweerhuis in de Zoutstraat was ’t Versailles van Lewie de zoveelste, in vergelijking met deze kazerne.

Van aca aqui naar de bomberos. Alle bezoeken gebeuren met de enige brandweerauto die het korps rijk is. Een vierwielaangedreven pickup met vriend kapitein Moises Luna vakkundig aan ’t stuur. Den deze heeft al wat kilometers afgelegd en favor van onze delegatie. Fijne kerel, tambien ook gene gewone.

Ge gaat me niet geloven, maar hetzelfde verhaal in de brandweer. Twee houten barakken die mekaar rechthouden. Materiaal? Niks, vooroorlogse helmen zonder binnenbescherming, kunt net zo goed een tupperwarekom op uwe bol zetten. Afgedankte jassen van het korps van Managua. Adembescherming? Oude ‘gasmaskers’ zonder filter en met gebroken glas. Een Russische tankauto (wat hebben ze hier toch met Rusland?) uit 1945. Ge hoort hem rustig verder roesten en moet er echt niet stil voor zijn. Hoe werken ze dan? Met hun handen en met het schaarse water dat met een beetje geluk op de plaats van de brand voorradig zou kunnen zijn. Ik bedenk dat ze hier wel veel moeten ‘gecontroleerd’ laten uitbranden. (Zeggen wij ook altijd als we een brand niet snel geblust krijgen…) Stadsschotels afgegeven aan de commandante en aan de alcalde (burgemeester), die de brandweerkazerne ook voor de eerste keer bezocht…..zegt toch wel iets over de appreciatie en gestelde prioriteiten…De twintig brandweerbloeskes van thuisfront worden met grote graagte aanvaard. Zijn ze hier zot van, Tshirts met een boodschap erop. Leeftige gazette. 

Dan naar het Vivero Municipal (Hilde, wat is van uwen dienst?) en vlugge stop aan lokaal eethuisje. Pollo azado, kip dus. Weer kip. Begin stillekes pluimkes te krijgen. Moet hier ‘oege bi stèt’ hebben of de toekijkende jeugd is met een deel van uwe repas aan de haal.

Verder naar het ziekenhuis.
Ons schema is strikt. We handhaven ons Belgisch ritme. Stoemerikken.

Rondleiding gehad. Mochten met onze modderschoenen overal in en met onze zweetpollen overal aan. Overal wil dus ook zeggen de verloskamer, de ziekenkamers (mét borstvoedende mama, en a mi juicio zal diene kleine de eerste weken  geen honger moeten lijden) en noem maar op.
Daarna een lang gesprek met de directora, klassemadam met héél veel inzicht en klare kijk op de dingen. Hadden een gesprek van zo’n anderhalf uur, in een klein kantoortje met de airco op uit omwille van geluidsoverlast, over rampenplanning en over verontrustend hoge aantal tienerzwangerschappen. Samen naar oorzaken gezocht. Evert haalde de banbliksems van dona Modesta door de abortustoer op te gaan. Toen hij aansluitend ook nog de rol van de kerk in dit delicate onderwerp wou behandeld zien heb ik hem van een zekere, door Modesta op touw gezette, deportatie gered. Hij moet me daar trouwens nog een pintje voor.

Van hier naar Montessorischool van Elba. Heb ik eike voor. We liepen daar in 2007 de marathon van Nueva York voor. Ondergetekende samen met Viviane (mi media naranja, goed bedoeld schat), Rita (ook hier bekend en gekend) en polyglotter Jacques.. De cheque hangt nog op in het schoolkantoorke. Ze zullen hem toch wel opgetrokken hebben zeker?
Over deze school gaat Annemie een epistel plegen. Heeft het bij deze eveneens aan haar (hier gekochte, ultra modieuze) pantalon.

Ik hou het voor bekeken lieve mensen (de redactie moeit zich nog even om te zeggen dat dit artikel over donderdag werd geschreven op zondagavond waardoor de zondag ook zo goed als  ineens is beschreven waarvoor mijn dank) , ik neem de taxi naar de cancha van zona zes, om Evèr te vervoegen bij zijn speelpleinactiviteiten. De Marcel (vanmorgen in uiterst patente toestand gearriveerd) is op vriendenbezoek en naar zijn La Esperancita,  Hilde en de jarige Annemie (hip hip, ben benieuwd of ze haar leer gaat trekken deze avond) zitten aan een of andere beek naar de doop van Elba’s gelovigen te kijken. (Hebben me dus allemaal wreed in perdel gelaten……)

Krijg net drie smskes (van vrouwlief, zoon én schoonbroer) dat onze kanaries met twee bros voorstaan tegen standard Luik. Houwen zo jongens.

Hasta?

Johan

De plaatselijke redactie moeit zich voor de zoveelste keer en schrijft ineens het Groene stuk over de vivero:
De gemeente besloot onlangs om het zeer vervuilende stadswerkhuis weg te halen aan de rivier die voor drinkwater zorgt en het te vervangen door een vivero, een plaats waar planten gekweekt worden.
Hier komt ook het ‘groene huis’ van de milieuambtenaren. Er staan al heel wat kleine planten in plastieken zakjes vol grond. Klaar om een plaats te krijgen op het terrein. Het is een mengelmoes van inheemse planten waaronder hele stevige, snelgreiende tropische bomen.
Dit moet een voorbeeldplaats worden. Een rustig stukje park waar mensen kunnen komen wandelen en ondertussen ook nog wat kunnen leren. We horen de waterval van de Rio Zapote maar geraken niet tot aan de rivier. Leuk gegeven is dat men op die waterval een waterkrachtcentraleke gaat zetten dat het huis (en wie weet wat nog allemaal) van voldoende luz zal voorzien.
Tot hier mijn bijdrage (Hilde) en nu ga ik snel nog de laatste drinken op de verjaardag van Annemie (ook zondagavond nu dus, en morgen heel vroeg uit de veren)