Delegatie november 2009 - 06

Wo  25/11

Ontbijt in hotel Nueva Guinea: gallo pinto, cuajada, huevo revuelto y tortilla o pan tostado voor Truienaren  die liever brood dan maïspannekoek eten.  Typischer nicraguaans kunnen we niet doen ;-) en gelukkig vinden we het allemaal lekker… en voor morgen vragen we een bord vol inheems fruit zijnde papaya, banaan, piña ofte ananas en watermeloen.

Om 9u worden we verwacht in de bibliotheek. Ana Rosa (administratieve kracht Asohdeng) en Lupita (verantwoodelijke herbebossings project in Los Angeles) zijn dapper aan het werk. Menige kaftjes vol facturen schuiven door hun handen. Cedema zit klaar met laptop en beamer. Doña Modesta, de voorzitster, laat even op zich wachten. Ze was gisterenavond en vanmorgen dapper bezig met de laatste voorbereidingen voor de officiële inhuldiging van de Casa de mujeres (en riesgo) , een kantoor waar mishandelde vrouwen of meisjes terecht kunnen voor bijstand. Psychisch, sociaal en juridisch.

Het is een heel officieel moment, of beter gezegd een officiële voormiddag.
Samen met Modesta en Cedema stappen we richting Instituto, de secundaire school als je de hoofdstraat van Nueva Guinea oprijdt.  Er staat een bonte banda of fanfare te spelen. Fantastische ritmes halen die gasten (fanfare van de secundaire school) uit hun trommels, bongo’s, triangle en shakers: Vooraan dansen jongens en meisjes op het ritme van de muziek. Ik film enkele nummers. Misschien kan  Michiel wel wat aanvangen met deze ritmes en toffe overgangen.
Plots loeien er sirenes en komen dikke  pick-ups aangereden. Policia nacional staat op de zijkant en uit een van de wagens stapt de vrouwelijke chef van de nationale politie. Ze komt rechtstreeks van Managua en is de grote genodigde van de dag. Het valt op hoeveel mensen haar spontaan gaan begroeten. Er wordt wat afgekust. Ik begin me af te vragen of die vrouw van Nueva Guinea is. Omstaanders beweren van niet. Tja, dan zal die gewoon zo geliefd zijn he.
Achteraf hoor ik dat ze haar de ‘dama de hiero’ noemen, de ijzeren lady die met grote vastberadenheid de touwen in handen neemt. De drugssmokkel en het geweld zou de laatste tijd al erg gedaald zijn. 
De stoet baant zich een weg langs een menigte kijklustigen die via de andan (voetpad) meestappen richting inhuldiging. Het huis ligt aan de pista (vroegere landingsbaan) tussen het politiekantoor, de alcaldia (gemeentehuis) en de ‘casa de la adolecentia’  (jeugddienst-jeugdhuis).
Het officiële gedeelte begint. Beurtelings spreken de burgemeester, de nationale politiechef, een afgevaardigde van de Zweedse of Zwitserse ambassade, de priester van de kathedraal enz… de menigte  (ik schat 250 man-en vrouw) toe. En alles wordt gefilmd door minstens 5 tv-cameras.  Het gebeuren wordt vanavond vast en zeker integraal uitgezonden op de plaatselijke tv.
Denis, de burgemeester, heet iedereen uitgebreid welkom en spreekt ineens ook mij, Hilde, aan. Hij zag me filmen en heette ons welkom en bedankte voor de jarenlange samenwerking en het engagement en vroeg zowaar een applaus voor ons.  Even slikken toch. Wij hadden helemaal niets met het nieuwe project te maken maar…toch fijn dat ie ons vernoemt.
Na 7 speechen beslissen we even een visita te brengen aan de vrij recent gebouwde kathedraal en stappen  binnen in de ‘casa de la adolesentia’ . De werkplek van Aura waar zowel onze Niquipojongeren als de mensen van de jeugdraad vergaderen.
Ik ben juist op tijd voor de gebruikelijke folkloredans en ontmoet nog enkele oude bekenden. Cornelio, de man van Radio Manantial die zegt dat ie me deze week wil opzoeken vor een interview. Mijn spaans lijkt na 7 jaar voldoende verstaanbaar ;-) Danelia is blij met de inhuldiging. Ze neemt het al langer op voor mishandelde vrouwen. Abel Urbina, Jose Ramon, de alcaldessa van Los Angeles, Andrea die refrigerios verdeelt.  Dekke toch, subiet ken ik hier meer mensen dan in Sint-Truiden.
Na de plechtigheid telefoneer ik even naar het thuisfront en sturen we de nodige verslagen naar Luc om deze site aan te vullen.
Er is even het plan om naar een rio te gaan om te zwemmen maar de aanhoudende regen hield ons tegen.

Om 18.30 worden we verwacht in "Las llamas del bosque" voor het officiële onthaal en een uiteenzetting van de Niquipos (Lester) en de jeugdraad (Aaron)
Ook hier weer andere bekende gezichten. Maria Luisa (dochter Modesta), Don Pedro, Alicia, Manuel, ...en een aantal die ik momenteel vergeet.
Eerst de plechtige, pèrsoonlijke voorstellingen en dan de palavers. Ook Dennis de burgemeester is even aanwezig maar heeft daarna andere verplichtingen. We zien hem morgen terug, hij zal ons een tijdje vergezellen.  Lester stelt de werking van Niquipo voor en Aaron doet hetzelfde met de 'Red', de jeugdraad.

We maken het niet te laat. Morgen staan er heel wat bezoeken op de agenda. Johan zal zijn hartje kunnen ophalen bij de plaatselijke bomberos, Annemie in de alcaldia en ikke in de emJAC school van Elba. Meer hierover morgen of overmorgen...we lopen achter ik weet het maar we tikken allemaal graag veel he ,-)

groet

hilde