Delegatie november 2009 - 05

Di 24/11/2009

Johan rekent af in hotel Toñia (is niet de echte naam , … de Niquipos weten wel wat het betekent) in Bluefields.  Terwijl wij  wachten voor het hotel zien we hoe een jongen, die aan de rand van de weg staat, wordt aangereden door een gehaaste taxichauffeur. De auto raakt zijn hand en rukt hierbij een zak uit zijn handen. De taxichauffeur stapt uit en begint te foeteren zonder te vragen hoe het met hem gaat. Het woord zwakke weggebruiker kennen ze hier zeker niet.

We moeten onze speedboot richting Rama nemen en wandelen naar de haven. Heel grappig, we worden constant gegroet door Ramakaiers, die ook in Bluefields zijn en net zoals ons via Rama naar NG moeten voor de jaarlijkse asamblea general, de algemene vergadering van Sano y Salvo.

Zij herkennen ons natuurlijk van gisteren toen we hun eiland meerdere malen doorkruisten. Wij zagen 1200  indigenas. Zoveel gezichten onthouden lukt niet even gemakkelijk, hoewel ik enkele caras nooit meer zal vergeten. We zitten samen met hen in de speedboot. Met 35 indigenas waren de boten voor 25 personen snel gevuld en dat kan enkele uren wachttijd schelen: zo’n boot vertrekt niet voor die helemaal vol zit. En gelijk hebben ze natuurlijk in deze tijden van crisis en vervuiling  ;-)

Kunnen wij dan geen boot nemen zonder nat te worden? We zien op een moment sluiers vallende regen voor ons. Ook de man aan het roer heeft het gezien en stopt de boot. De rug- en andere zakken die allemaal mooi vooraan in de boot liggen worden verspreid en een groot zeil wordt over de hoofden heen naar achter gespannen. De buitenkantzitters krijgen de opdracht het zeil naar omlaag te houden zodat een dak over boot en passagiers wordt gevormd. Het kan weer beginnen regenen, beginnen gieten eigenlijk. Het heeft nog wel iets zo samen met wildvreemde mensen hetzelfde lot ondergaan. Onze empathie, ons medeleven met bootvluchtelingen stijgt zienderogen.

Bij aankomst in Rama zien we en heel opvallende boot. Het is een lange smalle motorboot waarbij aan beide kanten een 7-tal koeien zijn vastgebonden. Ja, die koeien moeten aan de andere kant van de rio geraken, dus moeten ze er naartoe zwemmen. Je ziet alleen de koppen van die natte koeien, allemaal in dezelfde richting. Prachtig beeld. Gaya zou een punt hebben.

In Rama hebben we nog een uurtje de tijd voor de ontmoeting met de stedenbandmensen van Maastricht plaatsvindt. We experimenteren met een sjieke, uit Rusland ingevoerde appelsienenpeller en maken plichtsbewust gebruik van de overige tijd om wat mails te versturen en een verslagje voor deze site te typen.

Om 15u zitten we rond de tafel (zonder tafel eigenlijk) in de biblioteca. Samen met de mensen van de hermanamiento Rama-Maastricht. Hun stedenband dateert van 1987. Oniel, de coördinator geeft ons aan de hand van een powerpoint een overzicht van de structuur en de acitiviteiten van hun stedenband. Naast 4 promotores (van de 10 die door de stedenband worden vergoed) zijn er twee vertegenwoordigers van Mined (ministerie onderwijs),Minsa ( ministerie gezondheid) en een Nederlandse studente die hier 6 weken stage loopt.  De alcaldía is vertegenwoordigd door de vice-alcalde en de schepen van …ik weet niet meer wat. Het werd een leerrijke ontmoeting waarbij ik (hilde nu even) me vooral de vraag stel hoe we in de toekomst kunnen samenwerken. In het prille begin van onze stedenband hadden we meer contact met Maastricht. Cedema vernam vandaag en tijdens het voorbereidend gesprek dat ze enkele weken geleden had, in elk geval al heel wat over de gang van zaken. Ik denk dat onze stedenband ook voor hen een meerwaarde zou kunnen zijn.Ik neem het alvast mee naar het overleg met de verantwoordelijken van onze bibliotheek in Nueva Guinea.

Cedema heeft gezorgd voor 2 taxis en zo geraken we op onze bestemming in Nueva Guinea.  Het is donker en er is geen straatverlichting. De chauffeurs rijden snel en roekeloos  (we vallen in herhaling)  terwijl  de voetgangers en fietsers (zonder de pertang verplichte verlichting) per 2 of 3 naast mekaar wandelen of fietsen. De bestuurders toeteren wel telkens als ze iets of iemand opmerken, maar de nica’s vervolgen hun weg zonder om te kijken of opzij te gaan. Verschillende keren moeten we uitwijken voor overstekende straathonden.  Een koe wandelt de weg op en we moeten bruusk stoppen.

We zijn opgelucht als we tegen 20u in hotel Nueva Guinea aankomen, waar we de komende 9 dagen zullen verblijven.

Annemie en Hilde (in 7 keren getikt wegens wat weinig tijd ;-)