Delegatie november 2009 - 03

beste lezers

ik, Hilde, tik verder aan het verslag van Annemie,
maandag 23/11
ondertussen een zwoel nachtje Rama achter de rug en om half vijf stipt gewekt door Johan die deze wekdiensttaak zeer ter harten neemt.
Om 5u, kwart na 5 a más tardar (ten laatste) verwachten ze ons aan de kleine haven richting Bluefields.
"Ze" zijn Elba en Gerd. Ook hier een blij weerzien met voor mij ondertussen zeer goede vrienden.  Ze waren zo lief om ons mee te vragen op hun uitstap naar de indigenas op het eiland Rama Cay (tik maar eens in op Google earth)  Cedema (de ambtenaar van Asohdeng) haakte op het laatste moment af wegens nog veel te veel secretariaatswerk nu Ana Rossa  en Lupita het wegens ziekte even rustig moeten doen.

Terug naar het best al wel druk haventje. De lucht is grijs en zwaar. Dat belooft voor de tocht van bijna 2u in een open sloep (met speedmotor weliswaar). 4 belgen, 1 duitser en zeker nog 25 nicaraguanen zoeken een plaats in de boot. Het is even wachten tot die helemaal vol en vooral ook in het juiste evenwicht zit en… dan start de motor.
De eerste minuten gaat ie langzaam, daarna steeds sneller en sneller. De snelheid en de vochtige ochtendlucht (6u de la madrugada ondertussen) koelt ons snel af. Gelukkig hebben de meesten onder ons een regenjas en sweater mee. Ik mocht die van Lester lenen want de mijne was al mee met de rest van de bagage naar Nueva Guinea.
Het is al bij al een rustige maar stevige trip. Tegen kwart voor acht meren we aan in een bijna andere wereld.  Er staat een bonte menigte  op de kade. We zitten nu helemaal aan de oostkust, de caraibische kant, de plaats waar honderden jaren geleden heel wat Afrikanen aankwamen. Ik ga hier niet verder op in, hoewel de neiging groot is om die gedwongen volksverhuis met oorzaak en gevolgen uit de doeken te doen. Niet dus.
Hier klinkt reggaemuziek en spreekt men vooral Engels, hoewel de meeste mensen die we aanspreken ook Spaans spreken. Of een taaltje tussenin dat voor ons niet altijd even vlot verstaanbaar is.
We hebben dus het geluk om vandaag met Elba en Gerd mee naar Rama Cay te mogen varen. Hier wonen indigenas, indianen, de oorspronkelijke bevolking van Midden Amerika, voor de Europeanen hier 500 jaar geleden aan hun veroveringstochten begonnen. Er komen weinig of geen blanken op dit eiland. Gerd en Elba hebben een vergadering met de socios van Rama Cay. De socios zijn  de leden van Sano y Salvo, de organisatie die Gerd en Elba heel wat jaren geleden hebben opgericht. Sano y Salvo ontving dit jaar via de federale overheid en de stedenband ook een aanzienlijk bedrag aan  subsidies. Dit maakt onze interesse en betrokkenheid alleen maar groter.  Het grote doel is samen met plaatselijke boeren en boerinnen ervoor te zorgen dat alles en iedereen gezond en wel blijft. Dit kan hier vooral door op een ecologische manier aan landbouw te doen: via boslandbouw komen ze tot hele goede resultaten.

Het príncipe van de boslandbouw leggen we verder deze week nog wel eens uit.

Goed nieuws bij dit alles is dat Sano y Salvo ondertussen een Bio- of ecolabel mag toekennen waardoor de producten van de leden-boeren ook via de fair-trade- eerlijke handel kan verkocht worden en dat scheelt een stuk in prijs voor de hardwerkende boer.

Enfin….we beslissen om voor ons bezoek een gezamelijke maaltijd aan te kopen in Bluefields. Gepakt en gezakt met rijst, kip, mosterd, kolen, patatten, tomaten en liters water vertrekken we met de volgende sloep richting Rama Cay:

tot hier mijn bijdrage. Ons verblijf op het eiland wordt jullie in geuren en kleuren bezorgd door Johan die momenteel dapper aan het tikken is. Ik hoop dat ik hem geen gras voor de voeten wegmaaide ;-)

saludos, ik ben ermee weg. Het verslag van gisteren dinsdag en vanmorgen (bijwonen van een kei-officiële opening van een open huis voor hulp aan mishandelde vrouwen) volgt nog wel als we nog eens tijd hebben. Het gaat nu heel druk beginnen worden maar we doen ons best om jullie mee te blijven nemen in dit stedenbandverhaal

hilde