Delegatie november 2009 - 02

22/11/2009

om 9 uur zondagmorgen worden we opgewacht door onze broeders van Nueva Guinea in Hotel Western, waar  we de nacht doorbrachten.

Goed op tijd ( nochtans was mij verteld dat dit in Nicaragua niet bestond..) kunnen we beginnen aan het eerste officiële moment. We worden welkom geheten door Cedema, de nieuwe eerste ambtenaar van Ashodeng. Zij stelt iedereen aan ons voor en daarna worden de wederzijdse pakjes uitgedeeld. Wij krijgen een nicaraguaanse gebreide zak met een vlag, een T-shirt en een armbandje. Zij krijgen op hun beurt een T-shirt van de brandweer van Sint-Truiden, een sleutelhanger en Belgische chocolade.

Enkelen van hen rijden alvast richting NG met onze grote koffers.  Cedema, Mozes en Lester (van de Bomberos van NG) en Theresa (Vonkita-schooltje) en haar dochter Berdien brengen ons via de grote weg van Managua richting Masaya, waar we onze eerste stop in St Catharina hebben.
St Catharina is mooi stadje met in Miraflor een uitzicht op een prachtig meer en een ver zicht op Granada.

Hilde en ik kregen  van Arlette de opdracht  om nog artisanaat te kopen en dat was er in St Catharina genoeg.
In de talrijke prachtig gekleurde winkeltjes kopen we,  na wat heen en weer pingelen en afdingen (en met de charmes van Johan en Evert), toch mooie zaken voor onze volgende Fiësta Tropical.

Na het middageten aan het meer  leidt de rit ons terug naar Managua, waar we Berdien en Theresa afzetten. Eindbestemming voor vandaag is Rama.
De pick-up van de bomberos met Mozes aan het stuur, is het ideale voertuig om ons te vervoeren.  Vanuit  de open bak van het brandweervoertuig , heb je een geweldig zicht op de omgeving , zowel  van het stedelijke Managua als de meer landelijke omgeving richting Rama. Deze weg is al meerdere keren beschreven en Johan en ik  konden er ons al iets bij voorstellen, toch zijn we onder de indruk.  Dit is echt  zien, voelen, ruiken, … van het Nicaraguaanse leven. Wat mij het meest is bijgebleven van deze rit zijn de talrijke huizen van hout en golfplaten, afgewerkt  met plastiek. Overal gaten, zelfs het kippenhok thuis ziet er beter uit dan sommige huizen. 

De afspraak is dat we om beurten binnen zitten in de wagen omdat dat toch iets meer confortabel is, maar zowel Johan als ik weigeren. Nochtans heeft Johan zijn bandana al verloren, ziet zijn gezicht eruit als een kreeft en kan hij absoluut zijn draai niet vinden in die bak wegens een pijnlijke  rug, maar toch volhardt hij. Is dit koppigheid of  karakter?

De ganse dag in een open pick-up met een warmte van 34 graden , en als je weet dat we ongeveer 400 km hebben afgelegd, dan kan je al raden hoe we  omstreeks  19.30 uur aankomen in Rama.

Saludos, Anna (mijn Spaanse naam)