Laatste schrijfsels - vrijdag 30 januari

Vrijdag 30 januari

We  (Willy, Renaat en ik) zijn weer thuis. De terugreis verliep best ok. Ik blik nog even terug:

Dinsdag 27 januari werden we ’s avonds uitgenodigd in het hotel voor een afscheidsmaaltijd of de despedida.
Er waren een 23 tal mensen aanwezig: Denis + vrouw, Jairo, secretaris, chauffeur, William, Jose ramon, Freddy en vrouw, Alica,  Modesta, Elba, Bernabe, Hilario, Aura, Lester, Wim, Willy, Renaat, Marcel en ik. Later komt er nog ene gast binnen die Willy in de week hielp met zijn Frans en een lief meisje uit La Colonia (of zo)

De verschillende speechen van Modesta, Dennis, Aura, Marcel en mij (ja,ja )  geven het geheel een plechtig tintje.  De vertrouwelijke manier waarop het gebeurt houdt het geheel plezant, vriendjes onder mekaar. De delegatieleden krijgen een soort getuigschrift, bedankingsblad van de gemeente. Wij overhandigen de meegenomen Sint-Truiden t-shirts. (met dank aan Hilair Radoes en KCST)

Laatste individuele gesprekken vinden plaats.

Vrouwen onder mekaar…Hilde, Elba, Modesta en Alicia.
We brachten met deze delegatie toch wel vele nuttige uren samen door.

  Wim, Alicia en Willy…se llevan muy bien!!

Met Bernabé (secretaris Asohdeng) heb ik het nog over het gegeven dat de Asohdengleden toch wel een grote verantwoordelijkheid hebben ivm de besteding van microkredieten.  De doelgroep moet goed samengesteld zijn.  Ze kunnen het niet maken om al het geld aan de allerarmsten te geven omdat de kans dan vrij groot is dat het geleende geld gewoon niet terugbetaald kan worden en dan???
Daarom wordt er bij de selectie, door Asohdeng, maar ook door de vrouwen van Femuprocan willens nillens rekening gehouden met de kans van slagen waardoor misschien niet altijd de allerarmsten bereikt worden…maar dat is dan de keerzijde van een microkrediet.
Bernabé vertelt dat ie ooit via zijn organisatie 10.000 cordoba (500 dollar) leende aan een vrouw om een klein patioproject  (erfproject) op te zetten.  De vrouw beloofde het geld binnen de twee jaar terug te betalen. De bedoeling was nobel.
Toen haar echtgenoot merkte dat zijn vrouw geld had nam hij het haar af, vertrok naar de stad en kwam enkele dagen later, nog steeds zat, terug thuis…zonder geld.
De vrouw kon haar geleende geld nooit terugbetalen.
Met deze realistische scenario’s moet Asohdeng rekening houden. Ook de groep van Femuprocan zal zo de vrouwen van de kippen- en varkensleningen selecteren. Als de vrouwen voor mekaar borg moeten staan dan…zijn het, of wij dat nu graag zouden hebben of niet,  niet altijd de meest armen die de steun kunnen krijgen maar eerder de meest krachtige, degenen die  al eerder bewezen hebben dat ze het vertrouwen waard zijn. 
Dit zijn woorden die me weer doen nadenken en me nog maar eens laten beseffen hoe moeilijk het is voor ons, blanken, om vanuit ons referentiekader nog maar te durven denken dat we de dingen hier allemaal begrijpen. Maar…siguimos luchando, aprendiendo, cada vez más y más y ...

Weet je wat Denis, de nieuwe burgemeester me tijdens de laatste ontmoeting ook nog vertelt?
Het nieuwe gemeentebestuur wil de volgende 4 jaar zo'n 1500 grote en kleine projecten realiseren. Wegen, bruggen, sportvelden, vuilniswagen, jeugdhuis, ....maar het eerste wat hij wil doen is ervoor zorgen dat kinderen en mama's 's nachts niet meer wakker  worden of blijven omdat het binnenregent en bed en kleren voor de zoveelste keer nat worden. Met alle gevolgen van dien.
Een goed dak voor iedereen in een streek waar het 9 maanden per jaar (stort)regent.
Het pakt me. Hier stond ik eerder niet bij stil. Kinderen die in muffe, natte bedden moeten slapen (of niet kunnen slapen) omdat het binnenregent. Wat een andere realiteit dan in ons Belgenland.

Tegen 21u gaat iedereen huiswaarts.  De laatste Guineanacht in.  Voor mij de laatste nacht in la Montañita. De laatste nacht bij vrienden voor het leven. Een vriendschap die al 7 jaar lang 9000 km overleeft.

Op woensdag 28 januari vertrekken Wim en Renaat met de bus van 5 u uit Nueva Guinea. Willy en ik kunnen meerijden met Gerd, Elba en Sharif die in Managua naar de tandarts moeten.
Das lief. Ik ken dat ondertussen, Elba zocht de laatste 4 keer dat ik daar was ook wel een reden om naar Managua te moeten…en ikke zeg dan zekerst niet neen. Die laatste autorit dient meestal om alles wat de vorige 12 dagen niet aan bod kwamen toch nog aan mekaar te vertellen. De tijd vliegt om.

Wim en Renaat zijn tegen half twaalf in Managua en worden afgezet in hetzelfde, voor sommige Nicas ‘beetje louche’  hotel  ‘aquagalcas’ als bij aankomst, een goei 5 minuten van de luchthaven (en 5 minuten van de bushalte el mayoreo)
Daarna nemen ze de taxi naar de Mercado Huembles voor laatste, rustige aankopen.

Willy en ik rijden eerst mee naar het huis van Blas en Cesia, de zus van Elba die in Managua woont. Ik krijg er het lieve voorstel om te blijven slapen maar zou dat dan moeten doen in een stapelbed, onder de zoon van 4 en naast het bed van Blas en Cesia.  Ik twijfel nog even maar…het lijkt me absoluut niet praktisch. Zeker niet omdat ik nog twee grote valiezen vol danskleding moet inpakken.
Ik bedank dus vriendelijk.
We rijden daarna voor 3 kwartier naar de Mercado Huembles waar we toch nog enkele kadootjes kunnen kopen. En een rasp (instrument) en vogeltjes, en t-shirts en een rastamuts voor Michiel.

Om 16u heeft Elba afspraak met de tandarts. Willy en ik rijden mee en gaan tijdens de visite samen met Gerd naar een supermercado . Dan hebben we dat ook weer gezien.
Wim (Niquipo) vroeg ons heel vriendelijk om een fles Flor de caña van 21 jaar mee te brengen…en onze bedoeling was zeker om die te kopen…ware het niet dat die toch wel heel duur was en ikke op dat moment zoveel geld niet bij me had. Sorry Wim.

Om 18u rijden we langs Raflang, het school-huis van Maria Teresa Picardo dat via de Gros een subsidie van 1900 euro kreeg.  Ik vroeg bij aankomst in Managua 2 weken geleden, of Teresa voor mij op zoek wou gaan naar danskleren voor kinderen tussen 10 en 14 jaar.  En ja hoor, vorige week belde ze me al op dat de helft van de aankopen gedaan was en of ze echt de andere helft ook nog mocht kopen.
 

Nu staan hier 3 grote zakken kleurrijke kleren voor me klaar.  Die moeten straks dus nog in twee valiezen die we eerder vol t-shirts, werkpakken en schoenen hadden meegebracht.
Teresa vertelt enthousiast over de werking van de school. Ook Willy lijkt ook onder den indruk en noteert een aantal gegevens.  Er werd de laatste jaren aardig bijgebouwd. De hele tuin moest eraan geloven.
De school kocht met een deel van het geld een geluidsinstallatie voor het aanleren van liedjes en het opvrolijken van schoolfeesten.  Ik sta er even bij stil.
Tegen half zeven zetten we Willy af aan het hotel waar Renaat en Wim buiten rustig onder een boom zitten te vertellen.
Ook ik deponeer mijn bagage (en alle marktaankopen) in mijn kamer en rij daarna nog met Gerd en Elba mee voor een etentje samen met Blas en Cesia.
We hebben het onder het eten nog over mijn blijvende verbazing over het materialisme in Nicaragua. De aangekochte geluidsinstallatie was de aanleiding. Uitleg: -elke school heeft zo’n installatie, je kan gewoon niet achter blijven. Ook al lijkt dat voor mij misschien een overbodige uitgave, ik moet het proberen situeren in de Nicaraguaanse context. Ik probeer.
De link met de dure gsm’s wordt gelegd. Hoe kan iemand die 100 dollar per maand verdient nu 200 dollar uitgeven aan een gsm…en dan spreek ik nog niet over de tarjetas om te kunnen bellen.
Ik zou hier vies uit de boot vallen als ze mijn 5 jaar oude, tweedehands nokiake zouden zien. Ik zou nogal dalen in hun achting. ;-)
Enfin, ook dat wordt uitgelegd, niet goed gepraat maar wederom gesitueerd. De eerste aankopen waren ooit tv-toestellen. Het kleinste huis bezit een tv-toestel. Later uitgebreid met geluidsinstallaties, videorecorders, nintendospellekes en dvd-spelers.
  

Maar….is dat hier bij ons in België ook niet.? Bekijk ik onze materialistische cultuur weer door de ogen van de Nica? Das toch zoveel gemakkelijker.
Das iets waar ik trouwens het hele verblijf ook weer regelmatig bij stilstond. Eigenlijk verschillen we helemaal niet zoveel van mekaar, onze culturen. Het enige is dat je vaak bewuster kijkt of luistert naar wat er elders gebeurt dan naar hetgeen waar we hier mee bezig zijn.
Ik weet niet of je het snapt zo. Ik doe later nog eens een poging om me verder te verklaren.

Om 22u word ik terug afgezet aan het hotel. Ik heb nog enkele uren nodig om alles in 3 grote valiezen te tasten.
We vertrekken vrijdag om half zeven met een taxi naar de luchthaven. De vlucht vertrekt om 8.50u.
Gerd en Elba komen ons nog uitwuiven. 
 
Het afscheid verloopt zoals gedacht. Een laatste hand, een kus, een slik, een laatste apretón….nos vemos palomita…nos vemos…en la Red...por skype y en 2010, no?  En dan nemen we meer tijd voor onszelf, afgesproken?
Cuidate. Que Dios te bendiga!
Een laatste wuif en we gaan door de controle richting gate, richting Atlanta.

Vanuit het vliegtuig kijk ik naar de onder ons drijvende wolken. De Atlantische Oceaan ligt blauw en schijnbaar vlak. De overgang tussen water en hemel is even niet te onderscheiden. 

Ik laat me nog even meedrijven op die witte schapen onder me.  Nog even en dan komt het gewone leven er weer aan. De was, de plas, het werk, de tijdsdruk…het verwerken en vertellen van hetgeen er deze keer weer allemaal door mijn hoofd en lijf speelde.

Hasta ? ….la proxima….si Dios quiere.