Tweede bericht van Hilde uit Nicaragua

Sent: vrijdag 23 januari 09

hola
vanachter de computer van Wiliam en juist terug van het bezoek aan het vuilnis- of eerder het propermaakproject in zone 2 en 3.
Het kostte me bloed, zweet en ...neen geen tranen om het verslag in bijlage te tikken (in bed, in living, op cafe) dus...bij deze...het is het laatste lange verslag dat jullie krijgen ,-) Willy vindt dat ook ;-) maar we houden jullie wel op de hoogte.

Ik heb nu ook maar weer even tijd. Binnen een uur worden we opgepikt door William om samen met Denis en een aantal schepenen in 'la verbena' een plaatselijk restaurant te gaan eten. Das toch ontspanning zal je zeggen...ja, in zekere zin misschien wel maar na wederom een dag vol presentaties en spaans praten en denken ...is ook dat een beetje vermoeiend maar...ik klaag nog altijd niet !!

De Niquipos stelden ons voormiddag hun werking voor (heel positief verhaal!!) en daarna evalueerden we de bibwerking en kwamen we samen tot enkele overeenkomsten. Tegen 3 uur vertrokken we eerst naar zona 3 (remember Peter, de school waar ze ons in 2002 mee naartoe namen toen ze ons daar een terrein wilden verkopen)
Na zone 3 volgde zone 2 waar momenteel een vuilnisproject loopt. Er is nog veel werk aan de winkel.
Bueno ik ga hier eindigen of ik moet stinkend met de burgervader naar dat etentje en dat wil echt niet.

Ik hoop dat Renaat ook op tijd terug in het hotel geraakt, hij zal vast en zeker ook een goei douche (met koud water zoals iedereen hier) kunnen gebruiken. Hij ging vandaag met de broer van Elba mee ...schapen tellen. Bij het vertrek glunderde hij in elk geval.
wordt vervolgd
groetjes, morgen bezoeken we Los Angeles, het herbebossings-, wasplaats-, letrinas- (zo van die wc's buiten) en biogsinstallatieproject, yes eindelijk buiten morgen...en nu hopen dat het niet regent
hilde

ps. de bijlage kan chaotisch zijn, het ligt niet alleen aan mij deze keer

bijlage:

Dinsdag 20 januari 2009, 23u in bed, beetje licht in hoofd na twee victorias en wederom tikkende op de macbook. Subiet laat ik mircosoft voor wat het is en schakel ik helemaal over naar de manzana.

Bueno, daar Willy 's avonds na 8 u vergaderen geen pap meer kan zeggen, renaat vandaag een wandeling door de stad maakte en ik een nachtmens ben, ook hier terwijl het het ondertussen al morgen wordt in Belgie…zal ik opnieuw voor een verslagje proberen zorgen.
Het zal niet gemakkelijk worden want er komen reeds heeeel veel thema’s aan bod. Thema’s die mooi op het programma staan en thema’s waarvan we wisten dat ze sowieso doorheen ons verblijf hier aan bod zouden komen, de delicate dingen, de onderliggende gevoeligheden die in de loop der jaren regelmatig terug boven water komen maar…we zijn erop voorbereid ;-)

Hier gaan we.

Maandag 19 januari

- Om half acht komen we samen in het kantoor van Femuprocan. ‘we’ zijn vandaag: Abel Urbina, Elba, Modesta, Alicia, Wim, Moniek, Renaat , Willy, Bernabé, Marcel, Hilario, Maria Luisa en ik.
- We overlopen de planning die eerder al door Asohdeng was opgemaakt en merken allemaal op dat dit eigenlijk toch wel zeer goed gevuld is. Hoe kunnen we al deze belangrijke punten op 8 dagen behandelen?
- Samen maken we een lijst van prioridades.
De projecten: Red (jeugdnetwerk), Niquipo, Los Angeles en milieu in zone 2 en 3 moeten zeker specifiek en grondig besproken worden. De bibliotheek, een mogelijke locatie en de samenwerking met de gemeente zijn belangrijke stappen in het huidige proces. Per project moeten we het zeker hebben over alle betrokkenen (gemeente, doelgroep, Asohdeng) , korte en langetermijn doelstellingen, evaluatie, bijsturingen, verdere opvolging.
Verder zullen tal van kleine en iets grotere problemen of malentendidos (verkeerd begrepen dingen) de rij passeren. (denkend aan de vragen die de laatste maanden vanuit la guinea naar sint-truiden vertrokken)
- Het programma wordt aangepast. Een extra overleg met de grote adviesraad van Nueva Guinea, CDM (el comité de desorollo municipal) wordt voorzien op woensdagmorgen, voor de voorstelling van drie grote projecten.

- Om half elf vertrekken we naar de Eclips2000 waar de overdracht van het oude bestuur naar het nieuwe zal plaatsvinden.
Buiten staan de ijs- en heel wat andere dingenverkopers klaar. Zo’n evenement lokt volk en volk betekent klanten.
Er is inderdaad veel volk. De vele rijen stoelen zijn gevuld. Het CDM (comité voor stadsontwikkeling) is voltallig aanwezig. Het oude gemeentebestuur zit aan een lange tafel op het podium en één voor één bedanken ze ambtenaren, burgers en organisaties die de laatste vier jaar samen met hen aan de ontwikkeling van Nueva Guinea hebben bijgedragen. Ook Asohdeng en de stedenband wordt officieel bedankt met een getuigschrift. Modesta en ikke krijgen het, boven op het podium, uit de handen van de aftredende gemeentesecretaresse.
 
De burgemeester zet in een laatste speech zijn realisaties van de voorbije vier jaar op een rijtje en vraagt de aanwezige vergiffenis voor de dingen die fout liepen.
Dan is het de beurt aan het nieuwe bestuur. Don Denis krijgt de burgemeestersjerp om. Foto- en videocamera’s leggen deze beelden massaal vast. Ook de plaatselijke tv is aanwezig. Naar het schijnt kwamen we vandaag regelmatig op de lokale tv. Willy gaf een heus interview aan de plaatselijke radio manantial, als antwoord op de vraag: Wat verwacht de stedenband van het nieuwe bestuur?

Wat me vooral bijblijft is dat de stedenband minstens 4 keer aan bod komt. Zowel bij het aftredend als het komende bestuur. En…ik ben natuurlijk niet naïef, natuurlijk heeft onze aanwezigheid hier nu iets mee te maken. Maar misschien ook het feit dat we heel wat mensen persoonlijk kennen, dat verschillende van hen ook al in België waren en misschien voelt ook de gemeente ondertussen dat het menens is, dat deze stedenband blijkbaar wel duurzaam is (Nicaragua is andere hulpverlening gewoon)
Na anderhalf uur speechen vertrekken we voor een kleine maaltijd in het eethuis tegenover de alcaldia en zetten iets later onze vergadering verder.

- 14u. Overleg met de comision reciprocidad - wederkerigheid.
Gerd en Maria Luisa leiden deze nieuwe commissie (1 jaar)

Tot op heden is ontwikkelingssamenwerking vooral een geldverhaal van noord naar zuid. Regelmatig gaat het hierbij dan ook nog over kortetermijnprojecten.
Maar…een stedenband of zusterband zou, alleen al als je naar de naam luistert, toch meer moeten kunnen bieden. Zussen zijn er voor mekaar, leren van mekaar. Wat heeft het zuiden aan het noorden te bieden?

Wat kan Nueva Guinea betekenen voor Sint-Truiden?

Wat zouden we denken van het opzetten van een eerlijke handel van producten die in Sint-Truiden niet aanwezig zijn. Eerlijke handel van koffie, cacao yuca, bonen…? Eerlijke prijzen voor de arbeid van de cacaoboeren en de mensen die enkele jaren geleden een terrein herbebosten via de boslandbouwmethode (vruchtgevende planten tss opgroeide regenwoudbomen) 
Wat zou je denken van het steunen van de herbebossing hier als er in Sint-Truiden geen plaats is voor meer bomen? (de geboorteboom is hierbij zeker al een goede aanzet)
Het Kyotoplan voor de stad is in proces. Misschien is er een link met Nueva Guinea?
Wat denken we over Eco-toerisme en zou er geen reisbureau in Sint-Truiden te vinden zijn dat zijn aanbod wil uitbreiden met een duurzame (in hoeverre een vliegreis duurzaam is natuurlijk) reis naar Nicaragua en Nueva Guinea?
Misschien wel, we nemen het mee, we denken erover na. Misschien moet er ook bij ons een comité van wederkerigheid opgericht worden.

Van het ene idee komen we op het andere:
- Het zou tof zijn om in beide steden op regelmatige basis info te verspreiden over de zusterstad. In Sint-Truiden kan dit via een kort artikel in het maandelijks infoblad.
In Nueva Guinea gebeurt dit best via de plaatselijke radio. De radio’s staan hier van ’s morgensvroeg keihard te spelen. De leescultuur is pakken minder. Dus…de radio.

- Het zou tof zijn om in beide steden eens een tentoonstelling te organiseren. In Nueva Guinea een tentoonstelling over Sint-Truiden en andersom.
De vraag is…wie maakt welke tentoonstelling?
Maken de Nicaraguanen die naar Sint-Truiden reizen een fotoreportage over Sint-Truiden?
Vast en zeker gaan er mensen opstaan die hun hond aan de leiband uitlaten. Zo’n dingen zie je hier immers niet.
Andersom fotografeerden al heel wat blanken de varkens die hier bij elk huis wel te vinden zijn. Soms zie je zelfs mensen met varkens aan de leiband.
Kunnen we de volgende groep jongeren die op uitwisseling gaat de opdracht misschien geven om een tentoonstelling te maken die een genuanceerd beeld geeft over onze manier van leven?  Stel je even voor. Thema wonen: welke huizen fotograferen we dan? Een boerderij; een villa, een rijhuis, een appartement, aan zee, in de stad, in een dorp…je merkt het al, niet zo eenvoudig om dit zo goed, zo juist mogelijk te doen.

16.25u nieuw punt:
- De samenwerking tss  Nueva Guinea en Sint-Truiden, tussen Asohdeng en het Nicaraguacomité, tussen de twee gemeentebesturen.
Hier moet dringend het één en het ander verduidelijkt worden.

1. De samenwerking verliep vanaf het eerste moment in december 2002 via Asohdeng (burgers en vertegenwoordigers van het gemeentebestuur) en het Nicaraguacomité samen met het gemeentebestuur in Sint Truiden.
Dit is tot op heden niet veranderd. Het heeft ons in Sint–Truiden heel wat energie gekost om de Federale overheid ervan te overtuigen dat het stedenbandverhaal langs beide kanten sowieso een verhaal moet blijven van burgers en gemeente samen.
In het, jammer maar het zij zo, zeer corrupte Nicaragua versluis je geen geld rechtstreeks naar de gemeente. Hoe goed de bedoelingen ook zijn. Hoe groot het vertrouwen in het bestuur op een moment ook kan zijn…het gevaar loert achter elke hoek.
Maar de gemeente moet wel wettelijk vertegenwoordigd zijn binnen de stedenbandstructuur. Dit is een vereiste vanuit de Belgische subsidiërende overheid en...dit is goed. De manier waarop dit in de praktijk moet (rechtstreeks in beheerraad, commissie of algemene vergadering) gebeuren moet nog verder bediscussieerd worden. Er lijken enkele juridische problemen te zijn waardoor het geheel niet zo soepel is om om de vier jaar zomaar een aantal nieuwe schepenen in de beheerraad toe te laten terwijl andere bestuursleden pas kunnen verkozen worden nadat ze in de algemene vergadering zetelen), maar daarnaast is er zeker ook de, misschien terechte, vrees van de burgers om hun eigenheid te erg te verliezen.  De burgers blijven op hun hoede. Misschien terecht, misschien niet. Wie zijn wij om daarover te beslissen? Wat zeker is is dat als we over een stedenband praten, de steden niet enkel in elke commissie en in de meeste projecten maar ook officieel vertegenwoordigd moeten zijn.

Asohdeng blijft dus ook in de toekomst de verantwoordelijke van de projecten hier.
Asohdeng werkt de projecten uit via verschillende commissies.

Voor elk project een commissie.  Jongeren, milieu , bibliotheek, herbebossing, …en in elke commissie de vertegenwoordiging van de doelgroep, de gemeente en Asohdeng.

-De commissies schrijven een project uit, liefst zoveel mogelijk samen met de doelgroep
- Asohdeng reviseert, stuurt door naar Sint-Truiden
- Marcel, als bevoegde ambtenaar en het Nicacomité als partner bekijken het project en geven bevindingen terug door aan Asohdeng
- Asohdeng maakt de juiste afspraken met de commissie (doelgroep, uitvoerders etc)

Dus Asohdeng schrijft de uiteindelijke projecten uit, (in jaar- en meerjarenplannen), stuurt ze door, volgt ze op en bezorgt ons uiteindelijk de inhoudelijke en financiële verslagen waarna het geheel met alle partners samen geëvalueerd en bijgestuurd. Asohdeng blijft onze gesprekspartner.
Via internet of uitwisselingen is de verleiding misschien groot om individuele vragen te stellen en snelle antwoorden te geven, maar daar moeten we onszelf voor behoeden, daar moeten we heel voorzichtig mee omgaan. Dit zorgde in het verleden blijkbaar al voor verschillende misverstanden.

Elk project heeft daarnaast dan ook een speciale convenio of overeenkomst nodig.
Een samenwerking tussen Asohdeng en Femuprocan (de organisatie die campesinas of boerinnen ondersteunt) is van een ander niveau dan de samenwerking tss Asohdeng en de gemeente en heeft dan ook een ander soort overeenkomst nodig dan Femuporcan, dan de mensen van Los Angeles, dan de boeren en boerinnen van de mercado campesino, dan de Red en de Niquipos...
Asohdeng krijgt of geeft zichzelf de opdracht om de huidige overeenkomsten één voor één terug te bekijken en waar nodig aan te passen Deze delegatie kan hierin de volgende dagen meedenken maar het uiteindelijke werk is voor Asohdeng en Hilario.
De stedenband is in proces, elke project is in proces…convenios mogen (of moeten) af en toe aangepast worden.

Convenio:
- duidelijk uitgewerkte overeenkomst
- duidelijke normen waar iedereen zich gelukkig bij voelt
- duidelijke standpunten naar de gemeente (wat is de inbreng van de gemeente-contraparte)

- Asohdeng haalt het probleem aan van het doorstorten van de nodige gelden naar de deelprojecten. Voor elke cordoba die wordt uitgeven moet er een bewijs zijn en dat is niet altijd even gemakkelijk.  De relatie naar de jongerenwerking moet nog verder vertrouwen winnen. Of beter, ook hier moeten de criteria en onderlinge financiële afspraken dringend beter uitgeklaard en uitgewerkt worden.

Voldoende communicatie en duidelijke afspraken vormen steeds de rode draad.

We luisteren nog naar een aantal actuele en reeds langer meelopende problemen
- een actueel probleem tussen de mensen van de red (project opzetten jeugdraad)
- een uitklaring rond de specifieke doelstellingen van het jeugdraadproject en het Niquipoproject (Niquipos vreesden dat de stedenband hen in de toekomst in de steek zou laten, een gedeeltelijk misverstand dat opgeklaard werd enz enz...nog enkele uren lang...
Ik vind dit persoonlijk zeer waardevolle uren, dagen, gesprekken...ook al schijnt buiten de zon, roepen de kindjes die mekaar in een lege pepsibak op straat voorttrekken of duwen, roept de stad,...we blijven dapper luisteren, meedenken, uitleggen...

Het wordt ondertussen donker. Er zou toch best nog eens een verslagje naar sint-truiden vertrekken. Het is voor een groot gedeelte al ingetikt maar moet nog afgewerkt worden. Ik neem deze taak op me. Tegen half negen  's avonds kopieer ik het verslag van de vorige dagen op een memoriestick en stap ik samen met Elba en haar zoon Sharif richting cybercafe.

Uitspraak van de dag kwam van Gerd: “la plata no es el alma”

Dinsdag januari 20

8u afspraak in de oficina van Femuprocan
aanwezig: Abel Urbina, Modesta, Elba, Bernabe, Hilario en wij vier
Wim bezoekt vandaag de projecten van campesinas die zijn groep in Enschede de laatste jaren samen met het plaatselijke UNAG ondersteunde.

Oei ik merk dat ik de punten van maandag en dinsdag een beetje door mekaar heb gegooid maar op zich geeft dat zelfs een beeld van de manier van werken hier. Hoe goed het programma ook in mekaar zit, het ene verhaal of idee brengt het andere mee en het blijft sowieso allemaal veel begrijpelijker als heel wat voorbeelden uit de praktijk een mening of vrees of idee kunnen ondersteunen.

Ik tikte tot op heden een aantal dingen een beetje uitgebreid uit om jullie proberen een beeld te  geven van hetgeen hier allemaal besproken wordt.
Wie beweert dat dit toch allemaal via mail en telefoon kan gebeuren heeft het dik mis. Alle tussenkomsten, formele, informele, uitgesproken en subtiel aangevoelde... ze zitten in mijn hoofd en zeker ook in dat van Marcel. Willy’s hoofd geraakt langzaam maar zeker ook gevuld. Renaat volgt mee, voelt zeker wat er leeft en maakte af en toe een ommetje. De Nicachicas draait ie zonder problemen rond zijn vingers.

Voila, vanaf nu ga ik bondiger zijn.

Na 3 uur vergaderen worden we uitgenodigd voor een middagmaal bij Modesta thuis. Modesta woont in zona 6, wij zitten nu in zona 1...dus eigenlijk helemaal aan de andere kant van het centrum. We stappen te voet om even wat zon op ons gezicht te voelen.

Na de middag wordt er verder ingegaan op de projecten ‘Red’ , Basura in zone 2 en 3.
Om 18 u stopt de vergadering. Ik loop even langs thuis, oei, langs het huis van Elba bedoel ik, om me mijn jeans en hemd met lange mouwen aan te trekken. Cel, Willy en Renaat lopen mee.
Het plan is om Jairo thuis op te zoeken maar als we aankomen is Jairo er nog niet. Hij werkt nog op het gemeentehuis.
We worden verwelkomd door Virgenza en Jairito. Ik blijf bij hen, de anderen vertrekken naar het hotel.
Als Jairo tegen 8 thuis komt eten we samen en daarna rijden we met de hele familie naar het hotel waar we samen enkele Victorias drinken en er herinneringen worden opgehaald. Jairo heeft het bijvoorbeeld nog over de kippen en de groentetuin van Renaat , en 
Jairo stelt ons voor om tegen maandag en bondig verslag te maken over de samenwerking van de laatste 6 jaren. Een kort overzicht van de dingen die we met de stedenband realiseerden en daarbij zowel de goede als de minder goede dingen vermelden, zeker in verband met de samenwerking met de gemeente.
Naast een korte evaluatie brengen we dan ook de toekomstplannen en de verwachtingen die we hebben naar het nieuwe gemeentebestuur.
Dit lijkt ons een heel goed voorstel. Hier moeten we zeker gebruik van maken.
Op die manier zijn alle nieuwe schepenen ineens op de hoogte en kunnen we

Ik stop hier,  anders geraakt dit verslag nooit bij jullie.

De rest volgt...ooit...als er tijd is ;-)

Groet
Hilde

Ps ik lees niet na, als het chaotische is, lo siento, dat ligt deze keer niet alleen aan mij