Bericht van Hilde uit Nueva Guinea

Zondag 18 januari 2009, 21u40 zegt het klokje van de verse apple macbook die ik de hele reis meegedragen heb. emJAC, de school van Elba, had dringend een nieuwe computer nodig en in Bélgica zijn die blijkbaar goedkoper dan in Nicaragua. En als je de btw dan ook nog kan recupereren als je zo,n toestel exporteert en je weet dat deze laptop de werking van de school ten goede komt, tja, dan vale la pena, dan is het de moeite van het sleuren wel waard.
Dus ik tik nu in mijn eigenste kamertje ten huize de famile Schnepel, deze tekst om morgen naar Bélgica door te sturen. De rest van de delegatie slaapt vannacht zeker nog in hotel nueva guinea. Morgen is een andere dag.
Even terug naar gisteren;

Zaterdag 17 januari

Bueno, wat gebeurde er tussen de vorige mail vanuit Managua en nu?
Zoals gezegd namen we de expresbus Managua-Nueva Guinea van 13u45
Express betekent normaal gezien dat die bus zo goed als rechtstreeks naar la Guinea rijdt pero, maar…de verleiding is natuurlijk groot als er langs die weg nog heel wat potentiële, betalende reizigers staan. Als op dat moment de hele middengang nog niet gevuld is met tassen, zakken en mensen, dan wordt er gestopt. En als die reizigers dan ook nog op verschillende plaatsen de bus wensen te verlaten ja, dan is den “expres” er snel vanaf natuurlijk, maar we klagen niet. O neen, niet in Nicaragua, niet omdat we daardoor een half uurtje later aankomen. Wat maakt een half uur op een reis van 6 uur bus, wetende dat de bestuurder speciaal voor de chiles drie uur lang engelstalige muziek uit de jaren 70-80 opzet.

Al onze bagage en wijzelf worden pal voor Hotel Nueva Guinea gedropt.
De eerste avond bij onze partners slapen we alle vijf (Marcel, Willy, Renaat, Wim en ikke) in een basic kamer van het hotel. We hebben 20 minuten de tijd om ons even te verfrissen en dan komen onze Nicaraguaanse vrienden binnengevallen om ons te verwelkomen en samen een hapje te eten.

Voor Cel en mij wordt het een aangenaam weerzien van heel wat mensen die we in de loop der jaren (van eind 2002 tot nu) hebben mogen ontmoeten. Zowel in Nueva Guinea als in Sint-truiden. Ook Willy en Renaat herkennen heel wat gezichten van mensen die in de loop der jaren al in Sint-Truiden waren.

Ik probeer hier even op te noemen wie er zoal was.
Vanuit Asohdeng, onze partnerorganisatie:

- doña Modesta, de voorzitster
- Elba, de penningmeester,
- Bernabé, de secretaris
- en de leden: Abel Urbina, Maria Luisa (dochter van Modesta) en Jose Ramon
(stadssecretaris tijdens de eerste jaren van de stedenband)
- Hilario Amador, de ambtenaar die voor de stedenband werkt
- Guadeloupe of Loupita, de vrouw die voor de stedenband het herbebossingsproject in Los Angeles opvolgt.

Vanuit de alcaldía of de gemeente waren er:

- Denis Obando, de nieuwe burgemeester die in juni 2008 deel uitmaakte van de delegatie die naar Sint-Truiden kwam. Ik herinner me Denis nog van ons eerste bezoek aan Nueva Guinea in december 2002. Hij maakte toen als jong ambtenaar in de casa de adolescencia (huis voor jongeren) al een zeer grote indruk op ons. Ge ziet wel ;-)  Denis was er samen met zijn esposa.
- Jairo Quiroz, de nieuwe vice-alcalde (eerste schepen) die in 2004 ook als toenmalig vice alcalde deel uitmaakte van een delegatie naar St Truiden. Jairo bracht zijn vrouw Virgenza en de kinderen Jahaira en Jairito mee. Tijdens vorige verblijven in Nueva Guinea sliep ik enkele malen bij hen thuis. Jairo noemt me al enkele jaren zijn tweede mama.
- Freddy, de zoon van Alicia wordt maandag de secretaris van het schepencollege (schepen die 1 jaar de secretarisfunctie ook opneemt) Freddy nam me drie jaar geleden mee voor een rondrit in Nueva Guinea. Zijn mama Alicia maakte enkele weken eerder deel uit van een delegatie naar Sint-Truiden.
-William Martinez, de ambtenaar van de stad die ook nu door de derde burgemeester in rij in dienst gehouden wordt. (en dat is in een land als Nicaragua niet voor de hand liggend) William was al drie keer in Sint Truiden. Ik ontmoet hem ook regelmatig op Internet. Allemaal toch dingen die het stedenbandverhaal doen uitmonden in een verhaal van diverse vriendschappen.
William toonde ons trots zijn Williamcito, zijne zoon van 6 of 7 maanden en zijn vrouw.

En dan waren er nog de talrijke jongerenleid(st)ers, onze Niquipos

- Aura die al twee keer in Sint-truiden was. (2007 en 2008) Denis kondigde tijdens zijn speech aan dat Aura vanaf nu als gemeentelijke jeugdambtenaar mag beginnen werken in de Casa de la adolescencia. Meteen goed nieuws zou ik zeggen. Een van onze vergaderpunten hier was zeker de aanstelling van een ambtenaar voor de jeugdwerking pues bij deze ya tenemos (en nu maar hopen dat de andere Niquipos dit leuk vinden)
- Lester Petiens, lekkertje voor de insiders, is al van bij de start met de jongerenwerking betrokken en was zowel in juli (delegatie)  als in september (bezoek groot Europees evenement in Straatsburg) in Sint-Truiden
- Jorge, vriend van Aura (maakte deel uit van delegatie 2008)
- Marlon, Joeri, Nelson, …en nu vergeet ik er zeker een paar.

Iedereen stelde zich voor en er werd een klein hapje gegeten. Tegen negen uur werd er afscheid genomen met de woorden … jullie zijn vast en zeker moe en … er staat ons een zwaar programma te wachten pues …
En wij, na een laatste Tona, mooi slapen.

Grote en leuke bevindingen van de avond en de huidige stand van zaken hier:
Het geeft een heel goed gevoel dat we ondertussen heel wat mensen persoonlijk kennen. Zeker ook de mensen die hier de volgende 4 jaar het beleid zullen bepalen. Het lijkt bijna ongelooflijk dat we hen in de loop der jaren op een of andere vooral positieve manier al tegenkwamen. Dat belooft voor de volgende jaren, dat belooft voor de samenwerking met het huidige gemeentebestuur wat niet wil zeggen dat we niet steeds op onze hoede moeten en zullen blijven. Hoe je het ook draait of keert, het blijven politiekers ;-) en we blijven samenwerken met inwoners van een van de meest corrupte landen van de wereld pues … alle vertrouwenspersonen blijven meer dan nodig.

Zondag 18 januari

Om half negen zaten we alle vijf mooi op tijd aan de ontbijttafel voor een tweede gallo pinto.
Om kwart over negen werden we opgewacht door Elba. Samen wandelden we naar de evangelische kerk waar de hele familie Rivera elke zondag aanwezig is. Ook vandaag, maar vandaag was ook een speciale dag. Vandaag werd Antoni, Hildemaru, het 5 maanden oude zoontje van Loyda (zus van Elba) en Tony voor het eerst naar de kerk gebracht (presentación, geen doopsel in deze kerk) en … ikke werd gevraagd om meter te zijn. Met gemengde gevoelens nam ik dit meterschap op me en maakte ik even deel uit van het plechtige stuk vol beloftes die je doet om zo’n kind goed op te voeden, met voedsel voor lichaam en ziel. Begin daar maar eens aan op een afstand van 9000 km.
Maar Elba beloofde me hierin bij te staan of me te vervangen in goede en kwade dagen. Dus … heb ik het toch maar aanvaard. Nu heb ik naast twee petekinderen in Belgie ook een ahijado in Nueva Guinea … die ik, als goede meter toch moet komen bezoeken, niet? ;-) 
Bueno, na de hele dienst met de nodige goede adviezen van de pastor (leef elk moment goed en bewust want de tijd gaat verder) en het plechtige moment van presentación (het presenteren van de baby aan God) worden alle aanwezigen getrakteerd op een stukje taart. Een typische taart met een plakkende, stijve laag slagroom. De enige manier om hier in dit klimaat een vorm van slagroom te kunnen presenteren is die slagroom zo behandelen dat … ie die temperatuur aankan. Vraag me niet wat er juist inzit maar weet dat het verschrikkelijk plakt en kleurt. Meer details bij de huidige delegatie. (plus zeker ook op enige foto's waar te nemen)

Zoals elke keer dat ik samen met de Riveras deze kerk bezoek, ook vandaag Octavio terug tegengekomen. Octavio kent Willy en Renaat ook nog van een bezoek aan Sint-Truiden van 4 of 5 jaar geleden. Ricardo, de burgemeester ten tijde de ondertekening van de stedenband eind 2002 en Marlene, de eerste funcionaria van Asohdeng, zijn vandaag niet in de kerk. Andere keren ontmoette ik hen hier ook.

Na de kerkdienst wordt de hele delegatie uitgenodigd ten huize familia Rivera voor een gezamenlijke almuerzo (middagmaal)
De meegenomen suikerbonen worden erg gewaardeerd. Een Belgische traditie vindt zijn weg naar Nicaragua.

Na het middagmaal is het tijd voor een rondleiding in la Guinea. Samen met Hilario (en zoon), Modesta en Elba wandelen we naar de bibliotheek waar verschillende Niquipos alles klaar aan het maken zijn om zich naar de cancha (speelplein) in zona 6 te begeven voor een maandelijkse activiteit met kinderen en jongeren. Wij zetten onze weg verder via de alcaldía (gemeentehuis) naar de mastodonte kathedraal die de katholieken hier 2 jaar geleden bouwden. Terwijl de delegatie rondkijkt word ik opgebeld door Sandra Galbussera die voor Veco-Vredeseilanden werkzaam is in Managua. Ik ken Sandra nog van de tijd dat we samen in vergaderingen van Coprogram (ontwikkelingseducatie) zaten. We kwamen mekaar een jaar geleden terug tegen via Skype. Lang leve Skype want Veco werkt blijkbaar ook samen met Femuprocan en … we kunnen alleen maar wijzer worden van mekaars ervaringen nietwaar?
Ik vlucht naar binnen maar moet het telefoongesprek eindigen wegens … hevige tropische regenbui waar ook het dak van de catedral geen geluidsisolatie voor voorzien heeft. Ik ken dit soort plensregens ondertussen. Binnen een kwartier is het over. We trakteren onszelf op een fruitdrank – granadilla of jamaica - en stappen dan verder via PALI, de eerste supermercado van Nueva Guinea (opende in september 2008). Ik heb gemengde gevoelens bij deze supermarkt waar de winst naar enkele eigenaars gaat. Wat met al die kleine handelaars die elke dag trachten te overleven door de verkoop van heel veel verschillende dingen. Als iedereen naar de PALI trekt kunnen zij hun sowieso bescheiden inkomen helemaal vergeten. Gek, ik denk er nog verder over na, willen of niet.

Aan de markt nemen we een taxi richting zona 6 waar de niquipos hun maandelijkse activiteit voor kinderen en jongeren organiseren. De opkomst van kinderen is niet zo groot maar de niquipos geven zich volledig. Tijdens verschillende spelen lopen ze van de ene naar de andere kant van het speelplein. Dicht bij de grote muziekinstallatie onder de Niquipotent zitten enkele kinderen te lezen. Een aantal van de 300 lees- en vooral prentenboeken die Niquipo kreeg via de organisatie “libros para ninos” worden uitgedeeld. Ik neem er ook eentje en op een mum van tijd zitten er een tiental kleuters rond me om naar het verhaal van senor Chancho, heer zwijn, te luisteren. En niemand van de delegatie die er ook maar aan denkt om daar nu een leuke foto van te nemen, ik print deze toffe ervaring bij deze in mijn eigen geheugen ;-)
Tegen vijf uur valt de muziek stil en ruimen de niquipos op. Een taxi komt de tent en geluidsinstallatie ophalen om alles terug veilig op te bergen in de lokalen van Asohdeng in de bibliotheek.
Wij wandelen terug richting centrum en eten samen in restaurant “La colina”. Tijdens de terugtocht naar het hotel valt me weer op hoeveel beter je hier zonder lichtvervuiling de sterren nog ziet schitteren.

Tegen 21 u komen we terug aan in het hotel waar de niquipos een pintje pakken. Ik vertrek met mijn bagage samen met Elba naar La montanita waar ik de volgende dagen zal slapen.
Volgende afspraak; morgen, maandag om acht uur in de lokalen van Femuprocan voor het overlopen van de weekplanning en om 10 uur naar de viering van de overdracht van de gemeentelijke macht. Dit evenement zal alvast ettelijke uren van de dag innemen … maar dan werken we daarna maar harder, en sneller en langer nietwaar want het programma staat barstensvol, echt waar.

Tot hier, tot de volgende.
Hilde