Verkenning van Nueva Guinea (3/04/2007)

Na een maaltijd in Hotel Nueva Guinea verkenden we in groep onze zusterstad Nueva Guinea.

Vervolgens verkenden we in groep Nueva Guinea. De wandeling leidde ons via het park doorheen de winkelstraat. Opvallend was hier de toename van cybercafés. We herinneren ons nog hoe we in december 2002 moeizaam een mailtje verstuurden vanuit het huis van Marcel via een gewone telefoonlijn. Soms moesten we uren proberen om eindelijk eens verbonden te geraken. In december 2003 was er één internet-café; vandaag zijn dat er 7 in de hoofdstraat alleen. Zoals straks zal blijken is de snelheid van de verbinding niet echt toegenomen.
Vervolgens werden we verwacht op het gemeentehuis: een blij weerzien met heel wat ambtenaren en gemeenteraadsleden die we tijdens eerdere bezoeken hadden ontmoet of die deel uitmaakten van delegaties die Sint-Truiden hebben bezocht. Ook het gemeentehuis had een stevige wijziging ondergaan: het gebouw is gevoelig uitgebreid en die ene computer die we in 2002 zagen is nu uitgebreid tot één PC per bureau.
We staken de straat over en waar ooit de landingsbaan voor de vliegtuigen was rijst nu een gigantische kathedraal op. De werken zijn volop aan de gang en moeten klaar zijn tegen de opening op 13 april. Het bouwwerk is werkelijk enorm en opgebouwd met de beste materialen. Kostprijs: ongeveer 1 miljoen dollar. De financiering gebeurt door de Duitse, Spaanse en Japanse kerk. Het contrast met de hoofdstraat en de woningen van onze gastgezinnen is enorm: kleine houten huisjes zonder stromend water, nauwelijks stenen straten en dan als een fata morgana in de woestijn een gigantische kathedraal. Indrukwekkend maar menigen stelden zich toch de vraag of dit gebouw nu de grootste nood was voor de bevolking van Nueva Guinea.
De wandeling leidde verder door de hoofdstraat naar de markt van Nueva Guinea en zo naar de universiteit Uraccan. Daar overlegden Belgische en Nicaraguaanse jongeren over de activiteiten van de komende dagen. Al snel bleek dat een aantal zaken ondanks de veelvuldige communicatie toch verder uitgeklaard moesten worden. Om een klein voorbeeld te geven: op een bepaalde dag planden we een woudloperskeuken. De Nica's hadden dit geïnterpreteerd als een volledige maaltijd die de maaltijd in de gastgezinnen zou vervangen terwijl dit in werkelijkheid slechts enkele kleine snacks zijn. Na een uur of twee van overleg kwamen we wel uit de meeste zaken hoewel we beseffen dat we hier dag na dag zullen moeten herevalueren. Nadien verdween iedereen rond 21.00 uur naar de gastgezinnen voor een maaltijd en voor de eerste nacht in een Nicaraguaans gastgezin.